Zoeken
  • Sytske Gietema

Zo'n dag

Het was zo’n dag, zo’n dag die je het liefst zo snel mogelijk zou willen vergeten, maar waar je achteraf toch ook wel weer om kunt lachen. De reden daarvoor: dat er zoveel fout ging, kapot viel en in het honderd liep, dat het gewoon lachwekkend werd.


Het begon zo rond half zes, etenstijd. We hadden ons best gedaan om weer iets eetbaars op tafel te zetten, maar die moeite hadden we ons kunnen besparen want ’ieuw dat lust ik niet’, huilen, en ‘waarom eten we geen patat?’. Top sfeer dus.


Gelukkig nog wel een lol-momentje voor het slapen gaan :)

Ons rots in de branding - de appelmoes- moest er eerst aan geloven. Ik weet niet eens meer hoe het precies ging, maar hij viel op de tegelvloer, kapot: klodders appelmoes all over en natuurlijk glas. Wij vloeken en met onze hongerige hoofden elkaar de schuld geven, de kinderen huilen want daar ging hun gouden goedje, al met al geen gezellige boel. Ik probeerde te redden wat er te redden viel en haalde een nieuwe pot uit de kast, dit loste een helft van het probleem op. Terwijl Ruben dit verdeelde over de borden, begon ik alvast op te ruimen.


Toen gebeurde het volgende, vraag me niet hoe, maar er vloog iets door de lucht en dit belandde op onze waterkan (waar al een barst in zat) en die spatte vervolgens uiteen in wel 1000 stukjes, van dat dunne glas en, zoals kan worden verwacht in zo’n slapstick-scène, zat de kan nog helemaal vol waardoor nu het hele aanrecht overstroomde.

Wat volgde was nog meer gemopper (oké, gevloek en getier want de honger was nog niet gestild), en een opruim actie die wel een half uur duurde: dweilen, stofzuigen, nogmaals dweilen en glas afvoeren. Ondertussen zaten de kinderen wel extreem zelfstandig voor hun doen, hun borden leeg te eten.


Murphy’s law was nog niet uitgewerkt want toen Ruben ons overvolle bio-bakje naar de groene container wilde brengen, struikelde hij en belandde de inhoud (aardappelschillen, appelmoes, koffiefilters + prut, etc) op onze pas-schoongemaakte keukenvloer. Echt, inmiddels waren we het vloek-stadium al voorbij en slaakten we alleen nog maar een heel diepe zucht. Een soort van gelatenheid maakte zich van ons meester en we ruimden maar weer eens wat op.


Uiteindelijk werd het bedtijd. Ruben ging vast met de kinderen naar boven om ze in bad te doen en ik maakte een fles warme melk voor Sanne. Toen ik deze had opgewarmd en wilde schudden, bleek de speen lek en vloog de melk in het rond. Nou ja zeg, ik moest karma-technisch wel iets heel erg recht te zetten hebben vandaag en begon me af te vragen wat dit zou kunnen zijn.


Dat deze soap nog niet voorbij was, bleek toen ik boven aankwam en zag dat er een poepluier over het hoofd was gezien: in zijn enthousiasme om de kinderen in bad te krijgen, had Ruben Sanne uitgekleed en even gemist dat ze een volle luier had: poep op de badkamervloer. Hardop lachend en inwendig huilend ruimden we ook dit op, slachtoffers van de situatie en ons beseffend dat we hier later oprecht lachend aan terug zouden kunnen denken.


Zonder regen geen groen gazon, of zo? In ieder geval, zonder wrijving geen glans. Dit was een op en top regen-wrijf uurtje waardoor je andere dingen weer meer gaat waarderen.


#blog

#mamablog

#familieblog

#deaanmoddermem

#eerlijkoverouderschap

#imperfectouderschap

#oudersvannu

#onsleveniseensoap

#herkenbaar

#slapstickfilm

#lachmaar

#hongerklop

#hsp

#poepramp

#zondag

#zonderwrijvinggeenglans

#murphyslaw

#allesgingmis

#maardanookallesallesalles

#lachmaar

#naregenkomtzonneschijn

0 keer bekeken