Zoeken
  • Sytske Gietema

Wachtkamer

Ik zit in de wachtkamer en er loopt een moeder voorbij met haar dochtertje van een jaar of drie. We groeten elkaar uit beleefdheid, zij lopen naar buiten, wij wachten nog op onze beurt.


Het meisje heeft haar vest verkeerd om aan: met de capuchon aan de voorkant. De moeder buigt zich rustig naar het meisje toe en ritst het vest dicht, de rits op de rug, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Ik glimlach en geniet van dit moment en de rust die de moeder uitstraalt. Het meisje huppelt vrolijk verder en alles gaat in rust en vreedzaamheid.


In mijn hoofd ontstaat een alternatief scenario:

Meisje heeft het vest achterstevoren aan. Moeder is geprikkeld en gehaast en begint aan het vest te trekken, ondertussen op bozige toon commanderend om dat vest nou toch eens normaal aan te trekken, het is koud buiten en we moeten door. Meisje stribbelt natuurlijk tegen, want ze had net bedacht dat het vest zo prima zit en er ontstaat een soort strijd die je niet wilt zien, en al helemaal niet wilt voeren.


Heel eerlijk was het voor mij ook een moment van reflectie: welke variant had ik gekozen? In alle eerlijkheid denk ik eerder versie 2. Of een tussenvorm. Zeker weten dat ik niet met dezelfde kalmte het jasje achterstevoren had dicht geritst.


Wat een geweldig voorbeeld!


Wat doen we toch vaak moeilijk, wat gaan we (ik) dan toch vaak voorbij aan de ideeën, behoeften en eigenheid van onze kinderen. Wie zegt dat het zo moet en niet anders?


Ook hier woont een dametje met een geheel eigen(wijze) stijl!

Vragen die ik mezelf stel, en waar ik steeds vaker tegenaan loop. Hoe beter ik zelf in mijn vel zit, hoe meer ik kan hebben. Onbewust zit ik blijkbaar toch vast in bepaalde patronen, verwachtingen en oordelen. Al dan niet zelf opgelegd, sommigen bewust, maar een heel aantal ook zeker niet.


Voor mezelf besluit ik het tij te willen keren. Mij bewust te worden van deze patronen en opgelegde, aangeleerde normen en waarden. Wat doen ze voor me? Wat leveren ze me op? Waar hebben ze me gebracht? Veel, veel en ver. Maar ook, stress, druk en torenhoge verwachtingen.


Ik zocht en vond een coach die goed bij me past: loslaten is het devies.

Via meditatie probeer ik oude patronen te herkennen en te doorbreken.

Elke dag schrijf ik in mijn dankbaarheidsboekje. Daarnaast deel ik dit (deels) via mijn instagram-stories: ter inspiratie, maar ook als stok achter de deur. Wanneer je stilstaat bij waar je dankbaar voor bent, focus je automatisch op het positieve. Dat maakt dat er geen plaats meer is voor negatieve gedachten en dat leidt voor mij tot een positievere houding en meer ruimte.


Hierdoor lukt het me steeds vaker om te omarmen in plaats van te 'bevechten' en daarmee geef ik onze kinderen het respect en het vertrouwen wat ze verdienen.



#blog

#mamablog

#familieblog

#deaanmoddermem

#eerlijkouderschap

#eerlijkoverouderschap

#imperfectouderschap

#scharrelkinderen

#eigenheid

#wachtkamerwijsheden

#bezinning

#meditatie

#mindfulouderschap

#patronendoorbreken

#dankbaarheid

#inzichten

#spiegels

#kwetsbaar



74 keer bekeken