Zoeken
  • Sytske Gietema

Schoolreisje

Bijgewerkt: 2 jun 2019

Het staat al geruime tijd op de kalender, maar vandaag was het dan eindelijk zover: Jelte zijn eerste schoolreisje. Omdat hij een oudere broer heeft, zijn wij al iets gevorderd in het los-laat-proces en gingen er daardoor bijna aan voorbij dat het voor Jelte een primeur was en dus best spannend.


Hij was half 6 wakker, luid en duidelijk. Om één minuut over half 6 waren we dus allemaal wakker. Om twee minuten over half 6 vroeg hij hoe lang het nog duurde voordat de school zou beginnen. Ruben en ik keken elkaar aan en zuchtten, dit zou een lange ochtend worden.

Jelte in een chillere modus dan vanochtend..

Tegen ons principes in, zetten we na het ontbijt de tv aan, ook uit mededogen voor de buren. Want Jelte onder spanning, is Jelte op ramkoers. Eerder schreef in ik een blog ‘ssssssssshjt’ dat ik vermoed dat we ergens afstammen van olifanten, want zachtjes doen blijkt iedere dag weer onmogelijk.


Uiteindelijk werd het acht uur en mochten we eindelijk weg. In het lokaal heerste een opgetogen stemming bij de kinderen, vermengd met een vleugje spanning. Die spanning was vooral te zien op de gezichten van de ouders (inclusief mezelf), die hun kinderen nog laatste instructies in probeerden te prenten (die niet aankwamen), de kinderen aanspoorden om nog even te gaan plassen voor vertrek (met wisselend succes) en belovend om bij de bus nog te gaan zwaaien.


Nog even hebben we een strubbeling als blijkt dat Jelte niet in de klas het verplichte schoolshirt aan wil trekken. Ik kan me even lastig verplaatsen in zijn motieven dus neem even afstand. In dat moment zie ik dat Sanne in de hal van school de halve watertafel heeft leeg geschept. Ik zucht en ga op zoek naar een doekje. Ondertussen komt Jelte bij me, en op een rustige plek (voor zover die er zijn in een school met 500 leerlingen), doen we de shirt-wissel. Haastig dweil ik het gemorste water op en zeg Jelte gedag.

Samen met Sanne sloot ik me aan bij het zwaai-publiek. Het enige wat ik voelde op dat moment was medelijden voor de kleuters, die zich straks door die zee van grote mensen een weg moesten banen om in de bus te kunnen komen.


Enigszins verdekt opgesteld in een poging de kinderen wat ruimte te geven, vang ik nog net een glimp op van onze opgetogen kleuter die vol vertrouwen de bus instapt.

Door de geblindeerde ramen probeer ik hem te zoeken zodat ik gericht kan zwaaien. Ik vind hem niet en zwaai wat lafjes voor het geval hij mij wel kan zien.


Dan probeer ik het aan de andere kant, waar ik de moeders van zijn vriendjes zie staan: de jongens zitten op de achterbank. Lachend maak ik me een voorstelling van hoe dit over tien jaar zal gaan en zie hem ineens voor me als puber, met zijn maten, achterin de bus. We hebben kort oog- en zwaai contact en hij is me alweer vergeten.


Het liefst zou ik nu gewoon naar huis gaan, want ik heb alle vertrouwen dat hij een top-dag zal hebben. Toch blijf ik staan want ik voel ouderlijke groepsdruk om nog langer te blijven en net zo lang te zwaaien tot de bus uit het zicht is verdwenen. Wanneer dat is gebeurd, zet ik Sanne op haar fietsje en duw haar dubbel-tempo terug naar huis.


Dubbel-tempo naar huis!

Schoolreis voor kinderen, een spoedcursus loslaten xxl voor ouders. Gelukkig krijgen we elk jaar weer een nieuwe kans om dit te oefenen.



#blog

#momblog

#familyblog

#deaanmoddermem

#eerlijkouderschap

#imperfectouderschap

#eersteschoolreis

#schoolreisje

#kleuter

#primeur

#loslaten

#zwaaien

#groepsdruk

#parentpeerpressure

#dagdagbus

#maardanookechtdaaaaag

13 keer bekeken