Zoeken
  • Sytske Gietema

Loslaten

In een eerdere blog schreef ik al dat loslaten momenteel een groot thema voor mij is.

Vandaag kreeg ik een mooie kans om te oefenen.


Alleen wanneer wij loslaten, kunnen zij ontdekken. Vertrouwen, vertrouwen, vertrouwen!

Loslaten in vertrouwen

Vertrouwen op de zelfkennis van onze kinderen.

Hiermee hun zelfvertrouwen helpen groeien.


Bij alles wat ik voor ze doe (en wat ze eigenlijk prima zelf kunnen), ontneem ik ze namelijk de kans om te laten zien dat ze het zelf kunnen, om succeservaringen op te doen of leermomenten te ondergaan.


Dit ga ik dus niet meer doen (nam zij zich voor....).





Sanne koos vanochtend haar eigen outfit en trok dat zelf aan. Ik hielp haar met de sokken en om haar armen door de juiste gaten van het T-shirt te stoppen, maar verder regelde ze het zelf. Grote broer Tieme hielp haar met de rits van de jas en klaar was ze!


Sanne gaat namelijk vandaag voor het eerst naar ‘school’. Ze is enorm toe aan meer interactie met leeftijdgenoten en dus mag ze starten in de peutergroep.


Omdat ik weet dat ze dit echt leuk zal vinden, is dit voor mij niet zo spannend. Wel het besef dat onze jongste nu echt weer een fase heeft afgesloten, maakt dat ik een keer extra moet slikken: Het ledikant staat op marktplaats, ze praat ineens veel meer en verstaanbaar, ze scheurt je zo voorbij op haar blauwe fiets en laat zien dat ze zelf weet, kan en wil. Loslaten moet, en voelt ook goed.


'Sanne doen!'

Wel kost het 'zelf doen' in deze fase, meer tijd: zelf het fietszitje vastklikken, zelf de voordeur opendoen (sleutel in het slot, goede kant op draaien, duurt lang, lukt niet), zelf kleren uitzoeken en aantrekken (wonderlijke combi’s), zelf brood smeren (boter eet ze in hele klonten van het mes en chocopasta all over!). Dit is een prachtige fase, ze mag, wil en kan van alles ontdekken en ik laat haar zoveel mogelijk. Best moeilijk is dat soms, maar ze eist haar eigenheid wel op: als ik in de haast toch haar zitje vastklik, reken er dan maar op dat het weer los moet en dat ze het alsnog zelf gaat doen, om maar een klein voorbeeld te noemen.


Niet alleen Sanne laat merken dat ze zelf goed weet wat ze wil. Ook Tieme heeft in grote mate vertrouwen en autonomie nodig. Omdat hij ‘nog maar’ zes is, vind ik dat soms best lastig en hebben we strijd over wel of niet de lange broek vanwege temperaturen, een blokje om op de fiets en hij wil op de skelter. Zelf zijn haar doen met liters gel en wax in een stijl van ‘wij zouden het anders doen’. Brood smeren met ladingen beleg en ga zo maar door.


Omdat hij zoveel behoefte heeft aan zijn eigen stukje, levert het veel ruzie en discussie op. Dit wilde ik echt niet langer, dus ik keerde naar binnen: wat gebeurt hier? Wat laat hij ons zien? Wat heeft hij nodig? Het antwoord: vertrouwen.


Dit gaan we hem geven: het is goed zo. Jouw gevoel klopt, je mag het zelf bepalen.


Vanochtend wilde hij op de space scooter Sanne weg brengen, best een eindje fietsen. Ik wilde alweer een tegenargument aandragen maar besloot het niet te doen en daarmee zijn inschatting van zijn eigen lijf en kunnen serieus te nemen.


Terecht: hij ging als een speer en het ging goed. Als een trotse grote broer hielp hij zijn zusje en even later zwaaiden we haar uit. Meer voor ons eigen gevoel dan voor haar, want ze was al druk met boekje lezen.



Hij koos de route, met veel stoep en oversteekplaatsen en kwam tot de conclusie dat het best onhandig was zo, omdat hij steeds op- en af moest stappen. Toch zette hij door en zonder morren sjeesde hij weer naar huis.


Aan ons als ouders de taak om een zo goed mogelijke inschatting te maken van wat ze wel en nog niet zelf kunnen en ze hier verder ‘hun gang te laten gaan’. Misschien niet op onze manier, maar moet dat dan per sé? Hun zelfontplooiing is me meer waard dan of hun shirt bij hun broek matcht.


Is het conflict-vermijding wat we doen? Volgens mij niet. Door te begrenzen waar nodig, maar binnen alle redelijkheid zoveel mogelijk vrijheid te bieden, hoop ik dat onze kinderen opgroeien tot (zelf)bewuste, gezonde, wel-nadenkende mensen, die een sterke intuïtie hebben en het zelfvertrouwen om die intuïtie te volgen.

#blog

#mamablog

#familieblog

#deaanmoddermem

#eerlijkouderschap

#eerlijkoverouderschap

#imperfectouderschap

#loslaten

#vertrouwen

#zelfvertrouwen

#eigenheid

#peuter

#zelfdoen

#duurtlang

#bewustouderschap

#bewustekinderen

#intuitie

#mindfulouderschap

0 keer bekeken