Zoeken
  • Sytske Gietema

Lontjes

Bijgewerkt: 18 mei 2019

Gisterochtend betrapte ik mezelf op het hebben van een kort lontje. De vlam sloeg in de pan, ik kon het niet meer tegenhouden.


#boos

Zoals regelmatig het geval is, was tijdsnood de trigger. Ik begin een patroon te herkennen bij mezelf en probeer dit met (soms gekunstelde) ontspannenheid te benaderen. Gister lukte dat niet.


Situatieschets: Ontbijttafel post-ontbijt (a.k.a. slagveld), lego op het kleed, boven de kamers nog een rommeltje (lees: kleren en speelgoed all over the place en luiers die her en der verspreid liggen wachten tot ze worden weggegooid). Ruben was een half uurtje daarvoor vertrokken met Sanne. Daarbij moesten de jongens nog tandenpoetsen, zelf wilde ik mijn enigszins representatieve hoofd nog opzetten en omdat ik nu eenmaal niet in een joggingbroek aan het werk kan, moest ik me ook nog aankleden. Timeframe: 10 minuten voordat we naar school moesten vertrekken.


Normaal gesproken kan ik dit prima loslaten, maar vandaag kwam onze huishoudelijke hulp. Dan is het toch wel aardig als ze haar werk kan doen zonder zich een weg te moeten banen door onze troep. Dus, ik dacht: teamwork makes the dream work en vroeg aan de jongens of ze wilden tandenpoetsen en de ontbijtspullen op het aanrecht wilden zetten.


Tieme hing als een echte puber-in-wording in zijn stoel te doen alsof hij me niet hoorde. Jelte zei: “mem, we zijn je slaafjes niet.” en toen ik door een blik op de klok nog meer werd opgejaagd gebeurde het: de emmer liep over, de vlam in de pan: ‘IK GA NU NAAR BOVEN EN ALS IK BENEDEN KOM, WIL IK DAT DE TAFEL LEEG IS EN DAT ALLES IS OPGERUIMD!!’ hoorde ik mezelf briesen voordat ik de kamer uit stormde, om te redden wat er nog te redden viel in een tijdsbestek van inmiddels nog maar 9 minuten.


Terwijl ik ‘wervelwindend’ onze bovenverdieping toonbaar maakte, ondertussen kleren aantrekkend en tandenpoetsend, had ik een kort moment van bezinning: waarom werd ik nu weer zo kwaad? Tijdsdruk in combinatie met de over-nonchalante houding van de kinderen maakte dat ik even flipte. Ik haalde adem, en betrad de woonkamer weer: de tafel keurig afgeruimd, tanden gepoetst en vieze vaat op het aanrecht. Ik voelde me instant schuldig en prees de jongens om hun actie. Ook bood ik mijn excuses aan voor mijn geschreeuw.


Uiteindelijk stapten we een paar minuten over 8 de deur uit; het huis redelijk netjes achterlatend en waren we mooi op tijd op school.


Toch moest er wel iets in de lucht hangen, want die avond gebeurde er ook bij mijn mannen iets: stuk voor stuk hoorde ik ze uitspatten: Ruben verloor zijn geduld en sprak de jongens op niet mis te verstane toon toe. Tieme was moe en gaf Jelte van alles de schuld, het woord KUT kwam voor ongeveer alles. Het leek Gordon Ramsey wel, maar dan anders. En Jelte had zijn tank-modus aan en wilde het liefst over alles en iedereen heen rijden/schoppen. Na een pittig half uur waarin er flink werd gesust, getroost en bemiddeld, keerde de rust weder en vielen de jongens lekker in slaap.

Poe hee, wat een emoties!


Vanochtend ging het er gelukkig een stuk vreedzamer aan toe. Toen ik dat aangaf: “ik zie jullie nu veel meer overleggen en samenwerken, hoe voelt dat nu?” Vonden de jongens het toch wel veel fijner dan al dat geruzie en geschreeuw. In alle rust konden we naar school en werk vertrekken.


Bij thuiskomst opende ik mijn mail en vond ik daar de nieuwsbrief van Hanneke Peeters van @rockyourworld met als onderwerp: ‘Kort lontje? Lees dan deze mail’. “Tot 19 april staat de zon in het teken van Ram. Merk jij al iets van de pittige energie van Ram?”

Nou en of! Het belooft een mooie maand te worden :)


#blog

#momblog

#familyblog

#deaanmoddermem

#eerlijkouderschap

#imperfectouderschap

#kortelontjes

#vlamindepan

#ramenergie

#opruimen

#weesliefdevol

3 keer bekeken