Zoeken
  • Sytske Gietema

Invasie

Het is ochtend, vroeger dan we zouden willen, en ons bed is gevuld met kinderen.


Ergens in de nacht is Jelte als een ware ninja tussen ons in komen liggen na een enge droom. Dit merken we we al niet eens meer, zo lang hij niet snurkt ;-)

Hij kan zo sneaky bewegen als het moet, dat er wellicht een carrière als inbreker in zit voor hem, of als balletdanser; die lijken me ook lichtvoetig en beresterk.


Rond kwart voor zes hoor ik getrappel op de trap gevolgd door Sannes opgewekte mededeling dat ze ‘kakker’ is. Ze ligt sinds kort op haar peuterbed en kan hier zelf uit komen. Ook hier weer een giant leap naar zelfstandigheid.


Einde van een tijdperk.. het ledikant heeft plaatsgemaakt voor een heus peuterbed


Ze wurmt zich naast me en roept ‘rrrrr, dinosaus’ (iets teveel peppa big gekeken deze vakantie...?) Ik probeer mijn eigen nachtrust nog te rekken door een laffe poging: dinosaurus moet ook nog even slapen..? Vervolgens begint ze me te aaien/kriebelen en na een minuut of 10 begint ze over koekjes. Ze heeft ‘hommer’.


Een blije dinosaus / koekiemonster

Dan dient ook onze oudste zich aan. Wanneer hij zo pas wakker naast mijn bed staat, lijkt hij iedere keer weer te zijn gegroeid. Het slungelige wat hij als puber ongetwijfeld zal krijgen, schemert nu al wat door. Ik geef hem een dikke knuffel en we schikken weer wat in. Er ontstaat een soort van scrummage en overal zijn armen en benen. Ineens blijk ik het meest gewilde mens op aarde en kan het zomaar zijn dat er aan beide kanten een kind ligt en ook nog eentje bovenop me. Ruben heeft een speciale tactiek voor dit soort momenten: hij doet alsof hij doofstom een winterslaap houdt en maakt zich zo klein mogelijk om onbedoelde schoppen of stoten te voorkomen.


Het doet even ontzettend lieflijk aan en dan droom ik alweer van een familiebed enzo... tot één de ander aanraakt, of de deken claimt, of per ongeluk (of niet) de ander stoot, of- hoe kun je het nu doen- de verkeerde kant op ademt!!


Met z'n drieën past het prima :)

Ik geef Ruben een bedoelde por en wacht op reactie. Zijn act houdt echter stand. Poging 2: Jelte gebruikt nu hem als matras en als we dan allemaal op onze zij liggen dan past het precies. Maar dan wil er iemand de ander knuffelen, wat op dat moment ongewenst blijkt en wordt de sfeer wat grimmiger. Ik geef het op, slapen wordt zeker weten niks meer en ik heb genoeg van deze invasie in mijn personal space en gekibbel om dekens, ramen die open moeten en ‘ja maar jij ligt al langer naast mem’. Ik ga naar beneden!


Pluk de dag, carpe diem, the early bird catches the worm, de morgenstond heeft goud in de mond; zo maar een aantal spreekwoorden en gezegdes die bij me opkomen. En zo is het! Maar een routine ontwikkelen waarbij wij 'eerder opstaan dan de kinderen om zo nog wat tijd voor onszelf te hebben' gaat hier niet op, tenzij we bereid zijn om de wekker nog voor 5 uur 's ochtends te zetten. Wij blijven zoeken naar een tussenvorm en proberen in de tussentijd onze vroege vogels maar te omarmen.

#blog

#mamablog

#familieblog

#deaanmoddermem

#eerlijkouderschap

#eerlijkoverouderschap

#imperfectouderschap

#eigenheid

#nachtelijkeninja

#mindfulouderschap

#vroegevogels

#familiebed

#wijslapensamen

#oftochlieverniet

#teveelpeppabig

#carpediem

#wijplukkenalledagen

0 keer bekeken