Zoeken
  • Sytske Gietema

Hutspot

Totdat de kinderen op de basisschool kwamen, beperkte de inhoud van dit begrip zich voor mij tot een voedzame maaltijd, meestal gegeten in de winter, gemaakt van aardappelen, wortels en ui. Vaak vergezeld van rookworst en lekkere jus.


Toen Tieme op de basisschool kwam, ontvingen wij een jaarkalender met daarop ‘hutspot groep 1’. Omdat er ook pannenkoeken-dagen en tosti-weken opstonden dacht ik meteen aan weer een gezamenlijke maaltijd en was ik zeer benieuwd of het op school dan wel zou lukken om een gezonde maaltijd te nuttigen. Zoals ik al eerder schreef in de blog ‘blender’, zijn onze kinderen op zijn zachtst gezegd geen geweldige eters.


De datum kwam dichterbij en we ontvingen een mail van de juf: of we de kinderen bepaalde kleding mee wilden geven, voor hun rol tijdens de hutspot. Ik snapte het nog steeds niet. Hierbij hielp het niet dat Tieme zijn geheimhoudingsplicht erg serieus nam en dus niets losliet over wat er nu precies zou gaan gebeuren.


Een officiële uitnodiging bracht meer verheldering: de hutspot bleek een voorstelling te zijn! Gegeven door- en voor leerlingen. Waar ze ’s middags nog een generale repetitie hielden voor de andere kinderen van de school, mochten wij ’s avonds aantreden om de acteerkunsten van onze bloedjes te aanschouwen.


Tieme de kievit (groep 1)


Onze oudste maakte zijn debuut op het podium als kievit en ik was zo trots als een pauw. Hoe schattig en kneuterig het kan zijn met 26 eerstegroepers op het podium, ik smolt!


Een jaar later deed het al een stuk professioneler aan en maakte Tieme zijn opwachting als gedichtjes-voorlezer in de opvoering over de Gruffalo. Wederom waren we ape-trots!


In de productie van groep drie, had hij best veel tekst als mede-indiaan. Hij kreeg zijn tekst mee naar huis om te oefenen maar wilde dit eigenlijk niet. Een eigenschap die mij maar al te bekend voorkomt: niet willen leren/oefenen, wel willen kunnen. We lieten hem zo vrij mogelijk en vertrouwden erop dat hij op het moment supreme er wel zou staan. Dit bleek ook het geval: de ingestudeerde grapjes kwamen over en ik was zo’n mee-playbackende ouder op de eerste rij die hem via telepathie probeerde te ondersteunen. Dit bleek uiteraard niet nodig want ons mantsje had het onder controle. Wel viel er een last van hem (en van ons) af toen het klaar was en ze het applaus in ontvangst hadden genomen.


Deze week hadden we weer een podium-debutant: Jelte shine-de als das in zijn eerste voorstelling genaamd ‘Mag ik een kusje’.



Door grote broer officieel tot das gekroond.

De voorbereidingen gingen des Jeltes: via een berichtje van de juf moesten we begrijpen dat er überhaupt een hutspot was, dat hij geen tekst had om in te studeren en dat ze al druk liedjes aan het oefenen waren. Wanneer we hem er thuis naar vroegen, wimpelde hij het af en lieten we het voor wat het was. Wel hoorden we hem af en toe stiekem een onkuise versie van het liedje ‘Kusjesdag’ zingen.


Hij leek zo stoer maar werd steeds onrustiger thuis, en vroeg ons op een avond of wij wel vooraan wilden gaan zitten want anders kon hij ons niet zien. Zijn versie van hoe het zou gaan was: ‘dan komen alle ouders midden in de nacht naar school voor onze voorstelling en die ken ik dan helemaal niet.’ Ik kon hem geruststellen door te zeggen dat ik vooraan zou gaan zitten en naar hem zou zwaaien zodat hij wist waar ik zat.



______voor_______ _fanclub op de eerste rij_ ____na & total loss____


Zo gezegd, zo gedaan. Wij zaten ons een breuk op de houten bankjes op de eerste rij, maar zijn glimlach toen hij ons in het vizier kreeg, maakte dat meer dan goed. Hij lachte, grapte, grolde, danste, stampte en genoot. Hij trad (ongewenst) op als ware souffleur en moest af en toe even getemd worden door de juf. Wij zagen ons mannetje in zijn element, lol hebbend met zijn klasgenootjes. Echte maatjes zijn het geworden, een hechte club, enthousiast en blij. Samen en met zijn allen.


Ruim een half uur lang zaten we te genieten van wederom een heerlijk zoet optreden van vier- en vijfjarigen. Echt, te schattig! Ouders als ware paparazzi’s, opa’s en oma’s met glimlachen van oor tot oor, juffen die inwendig oververhit toch de kroost wisten te temmen, te coachen, op te beuren en aan te moedigen. Een hele operatie, maar meer dan geslaagd. Voor alle aanwezigen een feest en iets om met warme gevoelens op terug te kijken.


#blog

#momblog

#familyblog

#deaanmoddermem

#eerlijkouderschap

#eerlijkoverouderschap

#imperfectouderschap

#hutspot

#optreden

#kleuter

#basisschool

#zenuwachtigekindjes

#genieten

#samen

45 keer bekeken