Zoeken
  • Sytske Gietema

Goede moeder

“Goede moeder ook, kind kwijt”


Dit keiharde waardeoordeel wat een moeder over zichzelf velde ving ik vanochtend op, in de gangen van de basisschool van mijn kinderen tijdens het spitsuur.


Goede moeder hoor, kind kwijt. Ik liet de woorden nog eens in me omgaan. Wat maakt iemand tot een goede moeder? Kwalificeer je je hiervoor wanneer je nooit je kind kwijtraakt? Of omgekeerd, ben je een slechte moeder wanneer je een split-second, of ietsje langer, je kind uit het oog verliest?


Best interessant om hier eens over na te denken:

Wat maakt iemand tot een goede moeder?

Is het zo erg om even niet te weten waar je kind zich bevindt?

Ben je niet je eigen grootste vijand wanneer je zulke harde woorden over jezelf uitspreekt?


De eerste vraag is tamelijk onmogelijk om te beantwoorden, immers, geen kind is hetzelfde. Zolang het in de basis goed zit: liefde, erkenning, aandacht, veiligheid. Mijn favoriete tijdschrift @kiindmagazine heeft hier mooie artikelen over geschreven, die ook allemaal terug zijn te vinden op de website.


Ik vind mezelf best een goede moeder, maar dat wil niet zeggen dat ik alles altijd goed doe. ‘There is no way to be a perfect mum, but a million ways to be a good one’. Op elk moment maak je, bewust of onbewust, de keuze die op dat moment het beste is. Dat dat achteraf wel eens anders kan uitpakken, wist je op het moment van kiezen nog niet.

De tweede vraag, ook een mooie: deze hangt altijd samen met de leeftijd, hoe ouder ze worden, hoe meer behoefte aan vrijheid en autonomie. En hoe minder dus, aan een ‘bemoeizuchtige’ ouder, hoe goed bedoeld ook.


Gelukkig samen gebleven (Jelte 3 en Tieme 5)

Niet weten waar je kind is, wanneer er geen kaders zijn gesteld, kan stress opleveren. Eén van de meest stressvolle situaties in mijn leven was dan ook toen ik, terwijl Sanne nog als klein baby’tje in de maxi-cosi lag te slapen, Tieme en Jelte kwijt was in de Hema, op een zaterdag. Ook toen al, schreef ik het van me af (oktober 2017)

Even een #tbt over twee van mijn drie favoriete kinderen... twee die ik vandaag even kwijt was. Kwijt, als in: ik had geen idee waar ze waren. We deden een boodschap bij de Hema en terwijl ik de kaarsen zocht, deden ze verstoppertje. Gevolg: we waren elkaar kwijt. Na 5x de winkel heen en weer, de laatste keer hardop roepend, ben ik in blinde paniek de straat op gerend, intussen allerlei doem-scenario’s door mijn hoofd laten gaan. Ik zag ze niet en had geen idee waar ik moest beginnen met zoeken maar wel was er een aardige mevrouw die me wilde helpen. We wisselden telefoonnummers uit en kozen elk een richting. Dit dwong me tot nadenken en deed me beslissen om richting te auto te lopen, misschien waren ze daar. En ja hoor.. daar liepen ze; twee verzopen katjes, hand in hand. Het weerzien was heftig en leerzaam. Ook voelde ik me trots op de manier waarop ze samen waren gebleven en de logica vonden om de auto te gaan zoeken. De moeder-van-het-jaar-prijs heb ik (weer) niet verdiend maar ik deel het verhaal wel. Het leven is niet picture-perfect, dat is les 1. Les 2 is; met een ‘random act of kindness’ kun je echt iemand z’n dag redden...


We hebben het goed nabesproken en afspraken gemaakt over wat we zouden doen wanneer we elkaar weer eens kwijt mochten raken. Wederom besefte ik me maar al te goed dat je je kind niet overal tegen kunt beschermen en voor kunt behoeden, en dat wil ik ook niet, ze moeten ervaren, zelfvertrouwen opbouwen, grenzen ontdekken en dan uitbouwen.


Ze moeten vallen om te kunnen opstaan, ze mogen uitproberen, binnen bepaalde grenzen. Die grens ligt voor ons: het moet niet een gevaar voor zichzelf of voor anderen zijn of opleveren. Dus ja, onze kinderen rennen door de supermarkt, maar letten daarbij goed op andere mensen. Ja, onze kinderen klimmen overal op en ik laat ze. Soms vallen ze en dan troost ik en bespreken we na. Ja, onze kinderen fietsen alleen, zeker Tieme, die vertrouw ik 100%. Ja, onze kinderen halen streken uit, maken ruzie, slaan elkaar en schreeuwen vaak, veel en hard. Toch ben ik van mening dat dit een soort van vormend is en een manier om zich te uiten en om hun grenzen te bepalen.



Zo lang het kan probeer ik me in te houden en me er niet mee te bemoeien en ook dat gaat met vallen en opstaan. Immers niet alleen de kinderen hebben nog veel te leren….


#blog

#momblog

#familyblog

#deaanmoddermem

#eerlijkouderschap

#eerlijkoverouderschap

#imperfectouderschap

#childhoodunplugged

#scharrelkinderen #kindkwijt

#goedemoeder

#oordeel

#kindvolgend

#autonomie

#grenzen

#metvallenenopstaan

#jekindalsleraar


37 keer bekeken