Zoeken
  • Sytske Gietema

De oudste

Onze oudste - 'the one who made us parents' & ús broddellapke...


Ik zie jou je nagels knippen.



Je doet het anders dan ik, en dat geeft me zoveel ruimte, besef ik me nu.


Onlangs kwam ik drie keer in korte tijd het gedicht van Kahlil Gibran tegen en dit heeft me aan het denken gezet.


"Je kinderen zijn je kinderen niet.

Zij zijn de zonen en dochters van ’s levens hunkering naar zichzelf.

Zij komen door je, maar zijn niet van je,

en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.

Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,

want zij hebben hun eigen gedachten.

Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,

want hun zielen toeven in het huis van morgen,

dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.

Je mag proberen gelijk hun te worden, maar tracht niet

hen aan jou gelijk te maken.

Want het leven gaat niet terug,

noch blijft het dralen bij gisteren.

Jullie zijn de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen worden weggeschoten..

De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige,

en hij buigt je met zijn kracht opdat zijn pijlen

snel en ver zullen gaan.

Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter

een vreugde voor je zijn:

want zoals hij de vliegende pijl liefheeft,

zo mint hij ook de boog die standvastig is".


Ik geloof niet in toeval, dit is synchroniciteit: ik heb een les te leren.


Keer op keer las ik het gedicht en iedere keer resoneert een andere zin.


Met mijn man besprak ik het laatste stukje. Wij zijn als ouders de metaforische boog die tot het uiterste wordt gespannen opdat de pijl (onze kinderen) zover mogelijk mogen gaan.


Jullie zijn de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen worden weggeschoten..

De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige,

en hij buigt je met zijn kracht opdat zijn pijlen

snel en ver zullen gaan.


Dit oprekken van de boog, je voelen alsof je meer van jezelf vraagt dan dat je voor mogelijk had gehouden. Ontdekken dat het toch nog een stukje verder kan en daarin zoveel groei ervaren. Wauw! Door alle pijn, frustratie en onmacht die ik soms kan voelen, voel ik vooral veel dankbaarheid en kracht.


Het is niet voor niks. Onze kinderen hebben ons lessen te leren. Het is aan ons als ouders om hiervoor open te leren gaan staan.


Waar ik het meest op reageer bij Tieme, is waarin hij mij spiegelt: zijn bijna buitenaardse opmerkzaamheid, zijn eigengereidheid, zelfstandigheid en wil om het goed te doen en zijn idee dat hij overal op moet reageren.


Ook zijn pijn kan ik ervaren alsof het mijn eigen is. Maar daar komt een ander deel van het gedicht om de hoek:

Zij komen door je, maar zijn niet van je,

en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.

Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,

want zij hebben hun eigen gedachten.


Afgelopen jaar is me hierin veel duidelijk geworden: ik ben ik en hij is hij. Hij is door mij, maar niet van mij en mag op zijn eigen manier ontwikkelen. Ik mag leren, groeien en ook fouten maken. Dit vraagt iedere keer om terug te gaan naar de basis: mijn gevoel.


Dit was ik verleerd, afgeleerd, het was teveel. Puzzelstukjes vallen op z’n plek nu, met terugwerkende kracht.


Voor Tieme is er veel meer mogelijk: zijn school is groot, maar hij wordt gezien. Uitgedaagd en afgeremd. Geprikkeld en beschermd. Bevraagd om uit zijn comfortzone te stappen, ‘gedwongen’ om fouten te maken en daar ok mee te zijn. Stapje voor stapje leert hij vertrouwen dat het vele voelen een kracht is. Leert hij zich wapenen en beschermen tegen de prikkels en energieën van anderen. Een proces, waar wij met hem in mogen groeien.


En wanneer ik aan het voorlezen ben, hij ogenschijnlijk iets anders aan het doen is, maar zo ad rem reageert op een passage uit het boek, dan glim ik.


Zijn vindingrijkheid: hij had geen zin om naar rugby training en bedacht om allemaal stippen op zijn gezicht te kleuren waardoor het leek alsof hij gekleurde pokken had - het maakt me zo trots. We lachen er samen om, en ik breng hem met een glimlach bij de training.


Het zijn kleine momenten, die voelen als overwinningen. Want het ouderschap, het is geweldig, het is een reis in een achtbaan waar je geen idee hebt wanneer het stopt. En als het dan lijkt af te remmen, dan komt er onverwacht een bocht, of een vrije val, wat je uitdaagt om weer anders te gaan kijken. Het uitzicht wanneer je boven bent, maakt het allemaal zo de moeite waard.



#blog #mamablog #deaanmoddermem #deoudste #familieblog #ouderschap #eerlijkoverouderschap #oudersvannu

#bewustouderschap #mijnnaamismama #dankbaarheid #bewustwording #kwetsbaarheid #persoonlijkegroei #spiegelkind #hsp #nieuwetijdskinderen #jekinderenzijnjekinderenniet #kahlilgibran


42 keer bekeken