Zoeken
  • Sytske Gietema

De Heide

Bijgewerkt: 18 mei 2019

Het is zaterdagochtend in het staartje van de meivakantie.



Jelte begint over strijkkralen, ik slik mijn bezwaren in en honoreer zijn initiatief. Terwijl hij te werk gaat, probeer ik Sanne af te leiden zodat zij haar destructieve krachten niet op Jelte’s priegelwerkje zal botvieren. Dit lukt deels, en op het moment dat ze stilletjes op het kleed zit te spelen en ik om het hoekje kijk, blijkt dat ze het knutselbakje uit de kast heeft gehaald en eens even aan het uitproberen is. Gelukkig dat de dop stevig vastgedraaid zit op de lijmstift en ook gelukkig dat ze het bakje waterverf heeft gevonden wat helemaal was opgedroogd. Voordat er verdere schade kon worden berokkend, kon ik haar op andere gedachten brengen.


Dit was wel het punt waarop ik dacht: en nu stappen we in de auto en gaan we naar het strandje om uit te waaien. Tussen dat punt en het punt waarop we daadwerkelijk in de auto stapten zat echter nog een half uur want ik moest me nog aankleden, de kinderen nog plassen, sokken aan, tandenpoetsen, winterjassen, regenlaarzen, nog een keer plassen, schepjes bij elkaar zoeken, brood smeren (want wij kunnen niet op pad zonder proviand) en een laatste check doen of er niks is vergeten.


Ik worstel Sanne in haar zitje -die had bedacht de plaats achter het stuur te kunnen innemen en dan valt een plekje op de achterbank toch tegen- vervloek even de sterke wil van onze peuter en we rijden weg, zo net iets te hard, omdat ik toch een milde frustratie ergens op moest uiten…


We zijn de straat uit als ik me bedenk dat ik de luiers en doekjes ben vergeten, nou ja, dan maar hopen dat het niet nodig zal zijn, en ik neem een pasgesmeerde boterham. Zien eten, doet eten, dus nog geen 500 meter vanaf ons huis, zitten we allemaal een broodje te eten (ja, in de auto, die principes heb ik overboord gegooid).


Zonder verdere kleerscheuren komen we aan op het Heide strand, waar de ruimte meteen rust geeft. We horen de vogels, voelen de wind en lopen door het gras. De jongens vooruit, gevolgd, in iets lager tempo, door Sanne en mezelf. Tieme en Jelte staan al half in het water, hun strategie te bepalen wanneer Sanne en ik het strand betreden.


Ook daar moet Sanne eerst nog meer eten en rooft ze de op het laatste moment meegegriste crackertjes uit mijn tas. Als die achter de kiezen zijn, gaat ook zij op verkenning.



Ik ga even zitten en staar wat voor me uit(+check m'n telefoon), net op tijd in de peiling krijgend, dat Sanne al tot voorbij haar laars-grens in het water staat! Echt, sterrenbeeld Vissen, dat doet ze iedere keer weer eer aan. Ze heeft haar schepje in het water laten liggen en dat drijft nu in rap tempo de verkeerde kant op: Jelte onderneemt een succesvolle reddingsmissie. Sanne ontdekt een leuk spelletje en de tweede keer wordt Tieme eropuit gestuurd omdat zijn laarzen nog wat hoger zijn. Hij rent als een dolle labrador het water in en is tot aan zijn knieën nat. Op dat moment verdwijnt de zon en wordt het best fris: ‘ik wil naar huis’ klinkt er, nog geen half uur na aankomst. Absoluut niet, is mijn antwoord.


Ik kijk naar de lucht en zie echt een enorm grijze wolk dreigend in de verte hangen. Waarom check ik buienradar dan ook niet even voor vertrek?!? Ik denk aan alle moeite die is vooraf gegaan aan dit moment, en besluit even door te zetten: een grote boomstam biedt afleiding want deze moet worden ingegraven.


Na de graaf-actie, wederom de vraag of we naar huis kunnen. Ditmaal bieden de crackertjes uitkomst. Deze moet ik wel als een soort moeder-vogel in drie hongerige bekjes stoppen, want ze hebben zand aan hun handen. Ik zie mezelf staan en moet ook wel lachen: vet slecht weer op komst, als enige op het strand, mijn kinderen crackertjes voerend.


Gelukkig, de zon komt er weer bij! We warmen ons op aan de zonnestralen en hervinden energie. Een stukje verderop liggen we in het gras naar de wolken te kijken. Tieme wil nog steeds naar huis, Sanne wil ergens op klimmen wat niet lukt en Jelte vindt een bierdop. Ik lig en verwonder. Eén voor één komen ze bij me liggen en samen kijken we naar de wolken. Een magisch moment, wat ook welgeteld 18 seconden duurt, maar toch. Het lijkt rust te geven.


Uiteindelijk besluiten we toch weer naar de auto te lopen en onderweg komen we het paadje langs de koeien tegen: daar willen we langs! Dit blijkt langer dan gedacht, maar daar stoort niemand zich aan: de jongens zoeken de weg en doen ik weet niet wat, Sanne wijst naar de koeien, vindt stokken en roept bij elke koeienvlaai: Poep, poep, ko. Er lagen nogal wat hopen, dus dit werd een tamelijk lange reis. Het was goed en we vonden de auto terug. Moe, hongerig en met natte kleren propten we ons weer in de auto en reden we terug naar huis.


Het is maar goed dat je niet altijd vooraf weet wat er gaat gebeuren, ik genoot vooral van de momenten die het meest onverwacht waren. We waren buiten, het weer was goed en we voelden ons vrij.



#blog

#momblog

#familyblog

#deaanmoddermem

#strand

#zandijsjes

#kletspoten

#nattemouwen

#boomstamingraven

#wolkenkijken

#stokkensjouwen

#letthemexplore

#letthemplay

#childhoodunplugged

#eerlijkouderschap

#imperfectouderschap

21 keer bekeken