Zoeken
  • Sytske Gietema

Boodschappen

Shoppen met kids

Als ik het kan voorkomen dan doe ik dat. Alleen boodschappen doen, kan voelen als een mini-vakantie. Maar met een man die om het weekend werkt, ontkom ik er niet altijd aan om van een supermarkt bezoek, een familieuitje te maken. Mijn auto-correct wilde er al familieruzie van maken, en dat is misschien wel niet voor niets.


Wanneer we allemaal in goede doen zijn (gevulde maag, lege blaas, goed humeur, gunstige maanstand, juiste temperatuur en dat dan keer 4, lees:zelden), kan ik me echt een top-moeder voelen: kijk mij mijn kids eens lekker managen, en kijk ik vol verwachting uit naar de nominatie van de moeder-van-het-jaar-prijs.

Echter, vandaag was niet zo’n dag.


We gingen voortvarend te werk: ze vonden zonder ruzie hun plek in de auto en ik kreeg goede hoop! Deze vervloog al snel toen er een worsteling met de gordels volgde. Het past precies, maar vraagt veel geduld. Maar toch, iedereen was rustig, we reden weg en maakten grapjes over blauwe koelkasten toen we de reclame van cool blue hoorden.


Op de heenweg, toen ik nog kon lachen...

Tieme hoofdrekende sneller dan ikzelf de som 46+46 en legde zijn beredenering ook nog eens juist uit, dus nog danig onder de indruk kwamen we aan bij de supermarkt.

De kinderen gingen een kar regelen terwijl ik de big-shoppers uit de auto haalde (niet te weinig deze keer). Ik voelde me tevreden met zulke zelfstandige kinderen. Ook de jongste voelde zich erg zelfstandig vandaag en dus volgde hier de eerste hobbel: ze wilde niet in het zitje. Omdat ik niet als kip zonder kop door de winkel wilde rennen op zoek naar al mijn kinderen, besloot ik toch om door te zetten en na een korte worsteling, zat ze in de kar.


Dat was van korte duur want mevrouw begon er uit te klimmen en vlijde zich pontificaal languit in de kar, lekker zacht tussen het brood. Haar broers hielpen mij met het zoeken en inladen van producten en ik voelde me weer ‘on top of things’.


Maar goed, weekboodschappen voor een gezin van vijf, passen niet in een kar met peuter, dus Sanne moest haar geliefde plekje afstaan. Dat ging niet zonder slag of stoot, maar ze bleek omkoopbaar met een krentenbol. Toen waren de jongens weg, ze speelden ninjaatje in de gangpaden. Meestal kan dat geruisloos, maar nu hoorde ik ze aan de andere kant van de winkel. Even probeerde ik te doen alsof ze niet bij mij hoorden, maar toen nam mijn irritatie het toch over: ik ging ze zoeken en sprak ze aan. Wat bleek: ze moesten beide plassen.


Gezamenlijk gingen ze iemand vragen of ze mochten plassen en ik had even rust.

Zo snel mogelijk laadde ik de benodigde boodschappen in en stuurde richting de kassa.

Dit ging redelijk soepel hoewel de jongens op de inpaktafel lazen dat ze daar niet op mochten klimmen terwijl ze er al op zaten. Ik was al lang blij dat ze gewoon rustig hun appeltje zaten te eten, dus liet het begaan.


Alles ingeladen, betaald en dat zonder essentiële zaken te vergeten liepen we de winkel uit, ik voelde weer rust. Er werd nog even 'ge-free-rund' op de rij met winkelkarren, waarbij ik zag dat omstanders hun mening vormden en ik dat lekker negeerde.


Mijn sereniteit duurde echter niet heel lang meer: ze krijgen ruzie over wie waar in de auto mocht zitten en voor ik het weet, is Tieme weggerend, knalt hij de autodeur open, tegen de auto naast ons, en verlies ik echt mijn geduld. Ik val uit, mede door de schrik, en check de schade: dit blijkt gelukkig mee te vallen, maar ik voel me vreselijk.


Sanne is ook niet meer bereid om mee te werken op dit punt en moet ik in haar zitje dwingen. Snel klik ik haar vast en rijd ik weg.


Thuis aangekomen zijn we allemaal weer wat gekalmeerd. Op dit punt probeer ik meestal de kinderen zelf te laten spelen terwijl ik boodschappen opruim. Nu maakte ik een andere keuze: we gingen eerst even zitten, lekker buiten in de zon, aten een broodje, en namen wat drinken.


alle verwachtingen even loslaten en weer in contact komen...

Ik voelde nu echte rust en de kinderen kwamen zelf tot spelen. Ondanks het heftige uur wat we daarvoor hadden gehad, waren we nu allemaal weer ontspannen en kon ik daarna in alle rust de boodschappen opruimen ;-)


Extra dankbaar voor de keren dat ik wel helemaal alleen, op mijn dooie gemak, boodschappen kan doen!


#blog

#momblog

#mamablog

#familieblog

#deaanmoddermem

#eerlijkouderschap

#eerlijkoverouderschap

#imperfectouderschap

#childhoodunplugged

#scharrelkinderen

#boodschappen

#boodschappendoenmetkinderen

#autocorrect

#supermarktninjaas

#freerunnenopdewinkelkar

#omkoopbarepeuter

#moedervanhetjaar

#neeweerniet

#piekenendalen

#laathetlos

#pakjerust

0 keer bekeken