Zoeken
  • Sytske Gietema

Baren

Mijn moeder, toch zeker een ervaringsdeskundige te noemen met vijf kinderen uit drie bevallingen, zei eens dat bevallen het mooiste, oer-ste en meest krachtige was wat ze ooit had gedaan. Deze woorden zijn mij altijd bijgebleven en maakten ook dat ik nooit tegen een bevalling heb opgekeken. Zelf had ik ook drie bevallingen, die me al met al drie kinderen hebben opgeleverd. Bij elk van de bevallingen heb ik ook deze oerkracht mogen ervaren.


Tieme werd thuis geboren na 24 uur weeën. Dit klinkt erger dan dat ik het heb gevoeld. De weeën begonnen rustig als een kramp en bouwden zich door de dag heen steeds verder op. In het beginstadium heb ik zelfs nog een taart staan bakken omdat het ook Ruben’s verjaardag zou worden en naar het einde toe, zat ik op de stoel, die ik normaal gesproken gebruikte om te mediteren de weeën op te vangen. Hierbij probeerde ik steeds de focus op mijn tenen te houden. Elke wee was een overwinning, dit kan ik! Het allerlaatste stadium was erg heftig en overviel me een beetje, want immers had ik nog nooit eerder een kind gebaard. Toch bleef ik vol vertrouwen dat het goed zou komen. Samen met Ruben stond ik onder de douche. Ik ving de laatste weeën op, en hij ving mij op. Hierdoor werd de bevalling een echte teamprestatie van ons en lagen we beide te huilen toen Tieme er eindelijk was! Ik ijskoud en hongerig, Ruben smoorheet en onwennig, maar beide ontzettend onder de indruk van dit kleine wezentje waar we vanaf dat moment ouders van mochten zijn:


Al ús letter is tegeare mei dy.



De bevalling van Jelte ‘moest’ vanwege medische redenen helaas in het ziekenhuis. Achteraf bekeken had ik, met de kennis van nu, andere keuzes gemaakt, maar goed, dit heb ik inmiddels geaccepteerd. Ditmaal kende ik de signalen van mijn lichaam. Ruben was aan het werk toen het serieus begon te worden. Ik belde hem en we spraken af dat hij mij vanuit het werk zou oppikken om naar het ziekenhuis te gaan. Hij zette me af bij de hoofdingang en ging de auto parkeren. Ik meldde mij bij de balie met een luchtig ’ik kom hier even een kind baren, waar moet ik naartoe?’ Ze keken verbaasd, maar ik had er wederom alle vertrouwen in. Wel brengt zo’n klinische bevalling nogal wat gedoe met zich mee: ik moest een infuus hebben met antibiotica waardoor ik niet erg mobiel was. Het bed stond in ligstand, dit heb ik meteen gemodificeerd, hoe kan iemand nou liggend weeën opvangen en lekker bevallen?!? Naarmate de avond vorderde, werden de weeën intenser. De pauzes om te focussen op het opvangen van de weten duurden steeds langer. Tussendoor zaten we gezellig te kletsen, grapjes te maken en kreeg ik nog de slappe lach.


Uiteindelijk kwamen we bij het laatste stuk aan en weer stapte ik, met steun van mijn lieve man, onder de douche in het ziekenhuis. Hierbij kwam ik helemaal in mijn eigen bubbel. Uiteindelijk voelde ik me ontzettend uitgeput en zei ik dat ik wilde gaan liggen omdat ik anders in slaap zou vallen. Met een handdoek om me heen strompelde ik naar het bed. Het strompelen niet vanwege de pijn, maar vanwege de enorme vermoeidheid. Wel voelde ik ook zeker persdrang. Het ziekenhuisbed leek wel zes meter hoog en ik kon er echt niet meer opkomen. Zo ben ik, hangend op de rand van het bed, half staand bevallen van Jelte. Ik mocht hem zelf opvangen en aanpakken, wat een bijzonder moment, had ik nog kracht om hem te dragen? Warm, glibberig en helemaal van mij afhankelijk:


Yn elts bêrn begjint de wrâld opnij.



We kregen een familiekamer, klinkt idyllisch, maar in de praktijk lag die naast de keuken; de hele nacht hoorde ik gepiep, gerinkel en gerammel van bestek. Deze geluiden hebben me bijna getraumatiseerd; ik kon geen rust vinden. Na twee dagen thuis aangekomen werd ik panisch van de telefoon en de deurbel. Deze hebben we meteen gemute en na een paar dagen trok het weer bij. De bevalling was geweldig, maar de omgeving voor mij traumatisch.


Gelukkig voor mij mocht ik bijna drie jaar later nog een keer in de herkansing, toen Sanne zich aandiende. Nu was ik voorbereid. Bij de verloskundige gaf ik direct aan dat ik, tenzij er zich een levensbedreigende situatie zou voordoen, absoluut thuis wilde bevallen. Dit is dan ook in alle rust gebeurd. Ruben aan het werk, Tieme naar school en Jelte naar de peuters. Ik was alleen thuis en lag op de bank muziek te luisteren toen het aan ging. Om half twaalf haalde ik, volop in de weeën, Jelte op uit de peuterspeelzaal. Ik zou hem nog bij oma brengen, maar de auto wilde niet starten. Ruben heeft hem opgehaald, bij oma gebracht en is weer aan het werk gegaan. Immers, de vorige keer duurde het ook nog wel even voordat het serieus werd. Toch belde ik hem rond half 1 weer met het bericht dat hij wat mij betreft Tieme wel uit school bij opa en oma mocht brengen, want dat het volgens mij wel vrij snel ging nu. Rond half twee kwam Ruben thuis. Ik lag in bad de weeën op te vangen en was weer in mijn element. Deze keer wist ik dat ik zeker niet liggend wilde bevallen, dus toen het moment daar was, liep ik naar de slaapkamer en heb ik, om 14.44, staand onze dochter Sanne ter wereld gebracht:


Wy haw dy leaf.



Lang verhaal kort: Je hoort of leest misschien veel heftige bevallingsverhalen, of mensen die er ontzettend tegenop zien, of mensen die niet durven te bevallen zonder medicatie. Het kan ook zeker anders! Geloof in je lichaam, sta in je kracht en geef je over aan de natuur. Ervaar hoe jouw lichaam zelf wel weet wat het moet doen en onderga het. De oerkracht, de hormonen en met omstandigheden door jou bepaald, die voor jou goed voelen. Een fijne bevalling gewenst!

#blog #mamablog #familieblog #deaanmoddermem #bewustouderschap #hoeikaanmoddermemwerd #eerlijkoverouderschap #baren #bevallen #bevallingen #volvertrouwen #mijnbevallingen #bevallingsverhalen #thuisbevalling #oerkracht #kracht #bevallingstrauma #gelukkigindeherkansing #vertrouweninjelichaam #eigenregie #takecontrol #teamwork #bewustekeuzes #overgave #hormonen #bubbel #jekuntdit #vertrouwen #staandbevallen #natuurlijkehouding


80 keer bekeken