Zoeken
  • Sytske Gietema

Boos

"Zo hee, mem was boos".

De jongens liepen gebroederlijk de trap op nadat ik ze niet mis te verstaan had meegedeeld nu dan eindelijk kleren aan te trekken.


De eerste school/werkdag na een vakantie, het is en blijft een worsteling. Na een week vrij zijn de jongens (eindelijk) op elkaar ingespeeld en vermaken zich wonderwel met de houten treinenbaan die ze op zolder hadden gevonden en doen ze spelletjes samen waarbij het vreedzaam verloopt.



Ruben en ik kijken vol verwondering toe en knijpen elkaar af en toe, is dit echt?

We zijn andere taferelen gewend en dat maakt dit een waar genot om naar te kijken.

Ook Sanne doet leuk mee met het treinen spel, en all is well.


Maar dan.. het ritme, het moeten, het op tijd komen, kleren aan en tandenpoetsen en het liefst voor 8 uur ‘s ochtends.


We werken vaak met een timer; ik kondig aan dat het bijna tijd is om te gaan stoppen met het spel (of wat ook maar) en zeg dat ik een timer zet op x minuten. Zo zijn ze voorbereid maar hoeven ze niet abrupt te stoppen. Dit werkt goed voor ons. Maar niet vandaag.


De jongens vermaken zich te goed en zijn nog niet klaar voor het systeem. Vanuit een soort onmacht begin ik mijn geduld te verliezen, want ja, op zich wel netjes om in de kleren en op tijd op school te komen.


Maar wanneer ik voor mijn gevoel voor de 80e keer vriendelijk heb gevraagd, barst er toch een bommetje en kunnen ze niet meer om mijn boodschap heen, luisteren zullen ze! De jongens druipen af en lopen naar boven om kleren aan te trekken. Ik blijf achter, vermaan mezelf. Haal nu eens diep adem en wil ook naar boven gaan. In de hal hoor ik ze dit tegen elkaar zeggen en mijn hart smelt en breekt tegelijkertijd.


Het smelt vanwege het gevoel van kameraadschap wat eruit blijkt en wat soms ver te zoeken is, maar breekt omdat ik zo uit mijn slof schoot - dat hadden ze echt niet verdiend.


Terug het ritme in, het gaat niet zonder slag of stoot, ook niet voor ons als ouders. Wat is het heerlijk om een week niet te hoeven denken aan gymtassen, fruitbakjes, broodtrommels, mappen die meemoeten of afval wat wordt gebruikt voor knutselactiviteiten, 'kosteloos materiaal' wordt dit genoemd.


Op dit soort momenten denk ik wel eens aan wonen op een onbewoond eiland, of in een hutje op de hei. De vrijheid die daarbij komt lijkt me werkelijk heerlijk. Voor nu geef ik de jongens een extra dikke knuffel, bied ik mijn excuses aan en zo gaan we, even goede vrienden, op weg naar school. Zij in de korte broek, ondanks de nachtvorst, want hé, ik choose mijn battles wel, en deze laat ik even schieten.


#blog

#mamablog

#familieblog

#deaanmoddermem

#eerlijkoverouderschap

#imperfectouderschap

#bewustouderschap

#mindfulmoeder

#eersteschooldag

#eindevakantie

#ruzie

#sorry

#teruginhetritme

#moeten

#samenspelen

#waarismijnhutjeopdehei

#chooseyourbattles


42 keer bekeken